Wojna moskiewska r. 1654 i 1655

Ludwik Kubala

Wojna moskiewska r. 1654 i 1655

364 strony formatu B5 (17 x 24 cm). Broszura klejona, oprawa twarda.

Klinika Języka, wyd. I, Szczęsne 2025

ISBN: 978-83-67044-49-3              

...w dzbanie jeziora drzemie chłód niebieski

i usta mówią to, co widzą oczy.

Światło szeleści, zmawiają się liście

na baśń, co lasem jak niedźwiedź się toczy...

(Tadeusz Nowak)

Historia nie musi być nudna. Historia może być (i jest) pasjonująca, jeśli tylko podać ją w odpowiedniej formie.

* * *

Od Autora

Zamierzyłem napisać Historię Siedmioletniej Wojny Północnej. Tak nazwałem wojnę, która się zaczęła z początkiem r. 1654, a skończyła pokojem w Oliwie zawartym w r. 1660. Tymczasem dwa pierwsze lata tej wojny, w dziejopisarstwie naszym prawie pominięte, zabrały mi tyle czasu, że nie wiem, czy mi wiek podeszły pozwoli zrealizować zamiary. Puszczam więc w świat pierwszy, dwuletni okres tej wojny, pt. Wojna Moskiewska r. 1654 i 1655.

Czasy to smutne, smutniejsze niż powszechnie sądzimy, ale poznać je trzeba, bo z całą naszą przeszłością, z życiem narodu są one związane.

W każdej ważniejszej sprawie prywatnej sięgamy w przeszłość, szukamy priorów, nie żeby się chlubić lub pocieszać, ale że konieczna potrzeba tego wymaga. Cóż dopiero, gdy chodzi o sprawy publiczne! Wiadomo, że mniej rozwinięte plemiona w kolebce swego rozwoju czują potrzebę zachowania w pamięci podań i przygód swoich przodków, zmian w obyczajach i stosunków z ościennymi.

Tradycja potężnego społeczeństwa, gromadząc rezultaty działalności ludzkiej, jest czynnikiem w rozwoju psychicznym i wpływa na przyrost zdolności.

Rachując się z przeszłością i korzystając z doświadczeń, poznajemy samych siebie, do czego jesteśmy zdolni i co zdziałać możemy.

Nie można też zapominać, że przeszłość jest nierozdzielnie z naszym organizmem złączona – z naszą pamięcią, bez której świat byłby dla nas chaosem, z którego ani ziarna pod przyszłość nie moglibyśmy wydobyć. Znajomość dziejów rozszerza zakres naszej pamięci na odległe czasy, ożywia ją, utrwala, porządkuje i pozwala grupować fakty z wszelkich dziedzin wiedzy – a ci, co twierdzą, że trzeba żyć teraźniejszością, nie oglądając się za siebie, nie zdają sobie sprawy, czy to możliwe, i równie dobrze mogliby powiedzieć, że słońca nie potrzebują, bo i bez niego w dzień widzą, a w nocy śpią…

Nie oglądając się za siebie, teraźniejszości zrozumieć nie można, a oceniając stan obecny, trzeba brać pod uwagę przeszłość i przyszłość.

Kiedy nasza Rzeczpospolita żyła całą pełnią politycznego bytu, historia służyła ku ozdobie i sławie ojczyzny; stawiała panującym i poddanym przykłady i wzór do naśladowania; była nauką dla młodzieży szlacheckiej. Realne interesy państwa spoczywały w rękach ludzi, którym stały otworem publiczne i tajne archiwa. Ci patrzyli na przebieg wypadków jako na niezawodny wskaźnik tego, co się miało stać w przyszłości; mówili i działali zrozumiale dla narodu. Szlachta czuła w całej pełni odpowiedzialność za całą przeszłość, którą w swoich piersiach nosiła, czuła się dziedzicem przodków, ich wad i przymiotów, nabytych w pocie czoła i krwawych ofiarach.

Dla nas, w dzisiejszym położeniu, znajomość dziejów ojczystych poważniejsze ma znaczenie, nie tylko dlatego, że dodaje wartości w oczach cudzych i własnych, że zapał nieci, patriotyzm podnosi – ale gdy się rwie tradycja i milkną wspomnienia, historia budzi je do życia. Za jej dotknięciem podnoszą się z pyłu wieków starożytne obyczaje, zapomniane wierzenia, odziedziczona sprawność i pogrzebane tajemnice – a gdzie ojczyzna w obłokach, gdzie się tworzy państwo duchowe, historia trzyma je przy ziemi, prawdy dziejowej uczy i ludzi wspólną przeszłością i nadzieją jednoczy.

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie